مرا هزار امید است و هر هزار تویی

اگر از زندگی بی مرگ حرف بزنیم، از تمام آن غافل بوده ایم و اگر از مرگ، حرفی به میان آورده شود، تا زندگی نباشد، نوبت او نیست. بگذار طور دیگری بگویم. عجب مساله ای است که این همه در این وبلاگ برایش نوشتیم بی ان که هنوز مساله ای را حل کرده باشیم. شاید ما با مساله ای روبرو نیستیم و تنها یک ذهن گنگ ِ نیمه ابله است که اینطور در بی چیزی در پی چیزی است. چرا از مرگ، چرا از زندگی، چرا از چیزی که هیچ راهی برای شناخت ان، جز غوطه ور بودن با تمام شوق در ان نداریم؛ حرف بزنیم؟

بگذار چیز دیگری بگویم. رومی بزرگ اینطور گفته است که دوستان را دردی است که نه به خفتن، نه به خوردن و نه به گشتن آرام نگیرد مگر به دیدار دوست که القاء الخلیل، شفاء العجیل.

بگذار چیز دیگری بگویم. بهترینِ چیزها را. مرا هزار امید است و هر هزار تویی، ای دوست.

عنوان این پست گمانم از خانم بهبهانی است. مصرعی از ایشان.

م.راهیافته ای که هزار امید دارد و هر هزار تویی، ای دوست.