برای خوانده نشدن

این نوشته ها 1 1 1 است. ما اگر می خواستیم خوانده شویم که به اسم و رسم خودمان می نوشتیم و زمان و زمین را کر می کردیم که ما چیزی نوشتیم. نه. اینطور نیست. این نوشته ها برای نخواندن است. می نویسیم که کسی نخواند. می خواستیم کسی بخواند می توانستیم به او بگوییم. دیگر چه نیازی به این همه زحمت مضاعف بود.

عنوان تکراری است. گفته ها تکراری است. شب ها تکراری است. عصرها تلکراری است. خیابان طالقانی تکراری است. سیگارها تکراری است. پاستاها تکراری است. این جملات تکراری است. دردها تکراری است. روش ها هم تکراری هست. راه ها هم تکراری است. تنها خوبی دردهای تکراری این است که تو آنها را بلد شده ای و می دانی چه کنی، چه نکنی. که البته نمی دانی چه کنی که اگر می دانستیم که دیگر درد، باقی نبود.

مهدی

سه شنبه