اینچنین بود...

حال این روزهایم خوش نیست دلم باز برای تمام دلچسپونهایم تنگ شده.باز هوای سیگار بهمن به سرم میزند ولی ریه ام خراب است.باز هوای روزهای سرد پاییزی و زمستانی به سرم میزند و ولی تابستان است و هوایم گرم.باز دلم خنک میخواهد یک میز دو نفره دنج در کفیشه ولی تنهاتر از همیشه ام.نمیدانم هوایه همه دلچسپونه ها به سراغم می اید از نیمکت سهروردی بگیر تا ته کوچه ی مرزبان.همه را یکجا با تمام جزییاتش میخواهم ولی بازگشت به گذشته ناممکن.تمام پنجره های طبقه ی چهارم برایم خاطره است.آدمی میماند خاطراتش که هر بخشی از ان را کسی به یاد میبرد.ظهر تابستان من سیزده مرداد من یکجا تمام یادها را برایم نمایش میدهد و من در گوشه ای نه چندان دنج نه چندان گرم و نه چندان جالب مینویسم.مینویسم از تمام یادهایم که این روزها بیشتر از هر زمانی یادشان میکنم و چه افسوسه گنگی را تجربه میکنم.

گویی حق با تو بود ما هر چه بودیم خود بودیم و برای خود بودیم.من شاخص را منطق نهادم و تو احساس گویی اینبارر احساس بر منطق غالب شده و من بازنده بازی منطقیی گشتم که خود داوریی ان را میکردم.زمانی که من بودم و تو بودیو دو لیوان چای بزرگ به همراه دو پاکت بهمن خشک بر روی میز کافه گویی خیلی حالم بهتر بود تا این روزها که من مانده ام سیگاری مرغوبتر و اسپرسویی تلخ تر پشت میز کافه ای که تنها به انجا رفته ام.بیشتر که کنکاش میکنم میبینم ما چشم خوردیم ما از غ یبه هایی چشم خوردیم که خود انها را خلق کرده بودیم ما باهم غریبه گشتیم و همدیگر را چشم زدیم من حسود گشتم و تو غریبه.من لجباز بودم تو صبور.میگفتی باید صبر را از من یاد بگیرند من عجولتر از همه.هر دو اشتباه کردیم.من اشتباه کردم و این اشتباه خوب نبود فرصت بود تنهایی بود دوری بودو ...

پس اینچنین بود سرگذشت دو دوست که هیچ زمان نفهمیدن چه شد...

صالح